Ελληνικός Ζεόλιθος

Ο ελληνικός φυσικός ζεόλιθος έχει την ικανότητα δέσμευσης βακτηρίων, αερίων, ανόργανων, οργανικών και οργανομεταλλικών ενώσεων, ρυθμίζει προς το ουδέτερο το ph των υδάτων και εμπλουτίζει τα ύδατα με οξυγόνο. Η ορυκτολογική σύσταση και οι φυσικοχημικές ιδιότητες καθιστούν τον ελληνικό φυσικό ζεόλιθο το καταλληλότερο υλικό για πολυάριθμες και πολύμορφες περιβαλλοντικές, βιομηχανικές, κτηνοτροφικές και αγροτικές εφαρμογές.

Είναι ένα φυσικό ορυκτό που η χρήση του ως εδαφοβελτιωτικού στις καλλιέργειες μπορεί να αυξήσει την παραγωγή από 17 έως 66%, και να μειώσει σημαντικά τόσο τη χρήση λιπασμάτων, όσο και τη χρήση νερού άρδευσης.
Ο λόγος για τον ζεόλιθο, ο οποίος τα τελευταία χρόνια χρησιμοποιείται στη χώρα μας κυρίως σε βιολογικές καλλιέργειες. Το απόγευμα της Κυριακής ο Καθηγητής Πανεπιστημίου και Στρατηγικός Σύμβουλος Νίκος Λυγερός σε ομιλία του στον Πολιτιστικό Σύλλογο Μεσκλών στα Χανιά ανέλυσε τα οφέλη από τη χρήση ζεόλιθου στην ελαιοκαλλιέργεια.
Όπως τόνισε:

“Η χρήση του ζεόλιθου στη γεωργία είναι πολύ ανεπτυγμένη στην Ιαπωνία και στην Ευρώπη και περιορισμένη στη χώρα μας.
Ο ζεόλιθος εφαρμόζεται με ενσωμάτωση στο έδαφος σε ποσότητες που εξαρτώνται από την κοκκομετρική του σύσταση (λεπτότητα υλικού). Όσο πιο λεπτόκοκκο είναι το υλικό τόσο πιο μικρότερη ποσότητα απαιτείται. Σε βαριά εδάφη πρέπει να προτιμάται ζεόλιθος σε σπυρωτή μορφή (2,5-5 mm), ενώ σε ελαφρά εδάφη πρέπει να προτιμάται αυτός σε μορφή σκόνης.

Υπολογίζεται ότι 0,5 κιλό ζεολίθου σε σκόνη έχει επιφάνεια ανάλογη με αυτήν ενός γηπέδου ποδοσφαίρου.
Ο ζεόλιθος εφαρμόζεται στο έδαφος συνήθως για τρεις συνεχόμενες χρονιές και ενσωματώνεται κάθε φορά. Χρειάζεται μια ποσότητα 400-500 κιλών ανά στρέμμα και ενσωμάτωση του στο έδαφος για να γίνει αισθητή η συμβολή του στην αύξηση της παραγωγής. Εφαρμόζεται πριν από την έναρξη της καλλιεργητικής περιόδου ή την φύτευση/σπορά.

Η ωφέλιμη δράση του είναι μακροχρόνια (ο ζεόλιθος δεν αποσαθρώνεται όπως άλλα υλικά) και για τα επόμενα 10 ή και περισσότερα χρόνια δεν θα χρειαστεί να προσθέσετε άλλο ζεόλιθο.
Με την εφαρμογή του προσφέρει μια σειρά από πολύτιμες υπηρεσίες, όπως:
-Αυξάνει την ικανότητα συγκράτησης των θρεπτικών στοιχείων (η εναλλακτική του ικανότητα ανέρχεται σε 2,2-4 meq/g που είναι διπλάσια από αυτή του μπεντονίτη),
-Μειώνει τις απώλειες θρεπτικών στοιχείων λόγω αεριοποίησης (απώλειες αζώτου με τη
μορφή αμμωνίας) ή υδατομεταφοράς (νιτρώδη και νιτρικά) και συνεπώς συμβάλλει στη μείωση της ποσότητας των χρησιμοποιούμενων λιπασμάτων κατά 20-25%,
-Σε συνδυασμό με τη λίπανση μπορεί να βοηθήσει στη σταδιακή αποδέσμευση των
θρεπτικών στοιχείων έτσι ώστε να μην έχουμε απώλειες και από την άλλη μεριά εφοδιασμό των φυτών για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα,
-Αυξάνει την ικανότητα συγκράτησης νερού, ιδιαίτερα στα αμμώδη εδάφη (ο ζεόλιθος συγκρατεί νερό σε ποσότητα ίση με το 60% του βάρους του το οποίο αποδίδει στα φυτά σταδιακά),
-Εξουδετερώνει τα όξινα συστατικά του εδάφους (ανεβάζει το πε-χα),
-Βελτιώνει τη δομή του εδάφους μειώνοντας τη συμπίεση και αυξάνοντας τον αερισμό,
-Είναι 100% φυσικό προϊόν που μπορεί να χρησιμοποιηθεί στη βιολογική γεωργία και τέλος,
-Ως άμεση συνέπεια όλων των παραπάνω αυξάνει και βελτιώνει την παραγωγή των φυτών”.
 

Ζεόλιθος στη δακοκτονία

“Μία από τις σημαντικές εφαρμογές του ζεόλιθου στον τομέα της γεωργίας είναι η αντιμετώπιση του δάκου της ελιάς. Αυτή η μύγα της ελιάς (Bactrocera oleae) είναι ένας από τους χειρότερους εχθρούς του καρπού της ελιάς. Στην κλασική του αντιμετώπιση έχουμε δύο κατηγορίες που αφορούν την περίοδο πριν και την περίοδο μετά.

Η χρήση του ζεολίθου είναι σημαντική ως προφύλαξη. Είχαμε ήδη παρατηρήσει ότι οι σκονισμένες ελιές δεχόντουσαν λιγότερες επιθέσεις από το δάκο. Έτσι επινοήθηκε η μέθοδος του ψεκάσματος με ζεόλιθο που δημιουργεί μία προστασία πάνω στον καρπό την ώρα της ανάπτυξής του. Αυτή η μέθοδος είναι πιο αποτελεσματική, διότι επιτρέπει την προφύλαξη άρα ο καρπός παραμένει φαγώσιμος. Δεν έχουμε ανάγκη από άλλα έντομα για την καταπολέμησή του.

Επιπλέον η χρήση του ζεολίθου ως φυσικό προϊόν επιτρέπει να αποφύγουμε τη χρήση χημικών ουσιών. Σε αυτή την υγρή μορφή, ο ζεόλιθος παραμένει πάνω στον καρπό και δημιουργεί ένα φίλμ προστασίας που ενοχλεί το έντομο. Έτσι έχουμε ένα αποτελεσματικό και οικονομικό τρόπο αντιμετώπισης του δάκου της ελιάς που επιτρέπει επιπλέον μια βιολογική καλλιέργεια όταν είμαστε σε αυτήν την περίπτωση.

Πάντως επειδή υπάρχουν ήδη επιθέσεις του δάκου σε διάφορες περιοχές της πατρίδας μας, είναι σημαντικό να γίνει γνωστή η χρήση του ζεόλιθου, για να βοηθήσουμε τους ελαιοπαραγωγούς και τους αγρότες μας γενικότερα.”.

Λάδι-ιστορία

 

Φως: από την 4η χιλιετία π.Χ. μέχρι και πριν από λίγα χρόνια συστηματικά, αλλά μέχρι και τις μέρες μας σποραδικά χρησιμοποιείται σαν φωτιστική ύλη. Ένα λίτρο ελαιολάδου διαρκεί για καύση μιας λάμπας για τουλάχιστον 200 ώρες, γεγονός που σημαίνει ότι ακόμη και οι μικροί λύχνοι μπορούν να προσφέρουν φως για αρκετή ώρα. Φάρμακο: Από τους αρχαίους χρόνους το λάδι, τα φύλλα, το άνθος ακόμη και ο χυμός και οι στάχτες των ελαιόδεντρων χρησιμοποιήθηκαν για τις φαρμακευτικές τους ιδιότητες. Οι προστατευτικές ιδιότητες που έχει το λάδι για το σώμα έκαναν τους αρχαίους έλληνες αθλητές να το χρησιμοποιούν ως αλοιφή, πρακτική ήδη γνωστή από τους στρατιώτες και τους χωρικούς της αρχαίας Αιγύπτου. Κατά το Μεσαίωνα 'λάδι' ήταν ένα όνομα που δινόταν σε όλα τα φάρμακα που ετοιμάζονταν με ελαιόλαδο. Ακόμη και στη σύγχρονη φαρμακολογία το ελαιόλαδο χρησιμοποιείται κυρίως ως διαλυτικό για ιατρικές ουσίες και βέβαια είναι ευρέως διαδεδομένο στη λαϊκή ιατρική. Καλλυντικό: Στην αρχαία Ελλάδα, χρησιμοποιήθηκε ως κύριο καλλυντικό. Το ελαιόλαδο ήταν ένα συστατικό πολλών καλλυντικών προϊόντων τα οποία για πολλούς αιώνες ήταν περιορισμένα στη χρήση ολίγων εκλεκτών. Σήμερα, η χρήση των καλλυντικών λαδιών έχει εξαπλωθεί και χρησιμοποιούνται ακόμη και τα κουκούτσια στην κοσμητική. Λιπαντικό: Σε όλη τη διάρκεια του τελευταίου αιώνα ήταν απαραίτητο λιπαντικό για την ομαλή λειτουργία των πλοίων και των εργοστασιακών μηχανών. Καρύκευμα: Από τους αρχαίους χρόνους το ελαιόλαδο αντιπροσωπεύει το πιο ευρέως χρησιμοποιούμενο και εκτιμημένο καρύκευμα στη Μεσόγειο. Τροφή η βρώσιμη ελιά, βασικό συστατικό της μεσογειακής δίαιτας καθώς και το παράγωγό της χρυσό υγρό, όπως το αποκαλούν οι Γάλλοι. Καύσιμη ύλη, το πολύτιμο ξύλο της που καίγεται αργά, αλλά και ο πυρήνας, το υποπροϊόν της σύνθλιψης που καίγεται για πολλές ώρες χωρίς φλόγα παράγοντας διαρκώς θερμότητα. Ξύλο: Το δέντρο της ελιάς έχει πάρα πολύ σκληρό ξύλο, δύσκολο να δουλευτεί αλλά εύκολο να λειανθεί και όλο και περισσότερο χρησιμοποιείται για την κατασκευή χρηστικών αντικειμένων. Πολλά αντικείμενα που περιγράφονται στους μύθους και τους θρύλους των μεσογειακών λαών είναι φτιαγμένα από ξύλο ελιάς: το ρόπαλο του Ηρακλή, το Κρεβάτι του Οδυσσέα και η εικόνα της θεάς Αθηνάς στον Παρθενώνα.

9ο ΚΥΠΕΛΛΟ Κ.Ο.Α.Τ. 2014 (Τρίπολη 06-07 Δεκ΄14)

 Για να κανουμε και μια εξαίρεση,να μη μιλάμε μόνο για το λάδι,Σήμερα και αύριο 6 και 7 Δεκεμβρίου 2014,διεξάγονται κολυμβητικοί αγώνες στο κλειστό κολυμβητήριο της Τρίπολης στα πλαίσια του 9ου Κυπέλου ΚΟΑΤ.
Λαμβάνουν μέρος στις προαγωνιστικές κατηγορίες αγόρια και κορίτσια  9-10-11 και 12 ετών.
Επίσης στις αγωνιστικές κατηγορίες αθλητές και αθλήτριες από 13 ετών και πάνω.